🃏 Osmanlı Kahve Fincanı Mısır Çarşısı

SilindirTürk Kahve Fincanı. Porselen Tepsi - Fincan - Kahve Yanı Su Bardağı. Konik Türk Kahve Fincanı. Mısır Fincan. Bonna Oval Fincan. İkramlıklı Fincan Hemsizin, hem eşiniz için muhteşem bir tasarım olan Osmanlı Motifli Tek Kişilik Kahve Fincanı en keyifli anlarınızda yanınızda olacak Uyarı: Zamanla kararan Osmanlı Motifli Tek Kişilik Kahve Fincanı'nın ilk günkü parlaklığına kavuşmasını istiyorsanız sirkeli suyla temizlemeniz yeterli olacaktır. Birİstanbul Ressamı : Amadeo Preziosi (1816-1882)İtalyan oryantalist ressam Amadeo Preziosi 1816’da Malta’da doğdu. İstanbul’u ve Osmanlı yaşamını büyük bir tutkuyla çalışan ve aristokrat bir aileye mensup olan sanatçı, ilk resim derslerini Malta’da almıştır. Daha sonra eğitimine Paris’te devam etmiştir. 1840’ların başında geldiği İstanbuldan bir daha Teomanpaşa mahallesi (yeşilırmak cad mısır çarşısı no:2/A8-9-10) 8.5 "Güzel bi tim merkezi güleryüzlü personeli ve geniş ürün yelpazesi herkes kendine özgü bi cihaz bulabiliyor" Üçüncüve son bölümde ise Osmanlı yönetiminin ve ulema sınıfının kahve ve kahvehanelere karĢı bakıĢı konu edilmiĢtir. Böylelikle tarih boyunca kültürel hayatımızda önemli bir yer etmiĢ olan kahve ve kahvehaneler ile ilgili olarak bir anlatım yapılmıĢtır. 1 f BÖLÜM I KAHVE 1.1. Mısır Çarşısı’nın 1940’lı yıllarda restore edilmesinin sebebi halka baharat ve ucuz gıda satışıdır. Ama sonra ekonomik şartlar bazı iş kollarını tasfiye ediyor maalesef. Kiraların yüksekliği, ekonomik şartların ağırlığı nedeniyle ısır Çarşısı’nda özellikle son zamanlarda aktarların sayısı çok azaldı. MısırÇarşısı'na ulaştığınızda ilk olarak meşhur Kurukahveci Mehmet Efendi'nin dükkanına ulaşıyoruz. Buradaki kahve kokusu müthiş.. ve günün her saatinde buradan kahve almak için uzun bir sıra beklemeniz gerekiyor. KahveOsmanlı İmparatorluğunda Kahvenin Osmanlı İmparatorluğuna geliş tarihi kesin bilinmemekle birlikte Tarihçiler tarafından, ilk defa 1519 yılında I. Selim’in Mısır seferinden sonra İstanbula geldiği belirtilmektedir.Kahvenin gelmesi ile ilk kahvehanenin açılması arasında yaklaşık 30 yıl vardır (1551). Mısır Çarşısı ve Pasta Malzemeleri. 19 Mayıs tatilinde, izmirden gelen misafirimizi fellik fellik gezdirirken, bizimde ne zamandır bunu yapmayı özlediğimizi fark ettik. Orayada gidelim, burayada gidelim derken, bu tatilide bitirmiş olduk ama geriye güzel anılar ve sizlerle paylaşabileceğim fotoğraf karelerim kaldı. GyYrYFD. Bugün dünyanın dört bir yanında kahvenin farklı adları, çeşitleri, kültürleri var. Ancak Türk kahvesi, çekilmesi, pişirilmesi ve sunumuyla hepsinden farklı; uzun ve keyifli bir yayılıp tanındığı adıyla Türk Kahvesi, Türkler için kültürel geçmişin, sosyal tarihin ayrılmaz bir parçasıdır. Osmanlı İmparatorluğu’nun esas olarak 16. yüzyılda tanıştığı kahve, zamanla sosyal hayatın önemli bir parçası olmuş, dost meclislerinde kendisine yer bulmuş, konukların ağırlanmasında başrolü oynamış, edebî hayatın önemli imgelerinden birine Türk kültürünün en güzel ve en özel alışkanlıklarından biridir. Yemek sonrası hiçbir tat onun yerini doldurmaz. O, soluklanmak için bir mola, keyifli sohbetlere hoş bir vesile, ağır bir yemeğin ardı sıra mideyi rahatlatacak bir tat. Uyarır, yatıştırır, keyifli ve lezzetlidir. Dünyaya armağanımız olan, sıcak bir içecekten ziyade örf ve adetlerimiz içine yerleşen bir kültürdür. O, beş asırlık alışkanlığımız; Türk kahvemizdir…Türk Kahvesi TarihçesiKahvenin Osmanlı İmparatorluğu’na gelişi konusunda bir kaç hikaye vardır. Birincisine göre, 1554 yılında Suriyeli iki girişimci tarafından Halepli Hukm ile Şamlı Şems İstanbul’a hikayeye göre ise 1517 yılında Kanuni Sultan Süleyman’ın Yemen Valisi olan Özdemir Paşa, lezzetine hayran kaldığı kahveyi İstanbul’a getirmiştir. Yemen Valisi Özdemir Paşa, böylelikle Yemen’den getirdiği kahveyi saraya taşıyor. Türk kahvesini, sarayın görkemli salonlarında, 40 kişilik kadrolu kahveci ustaları tarafından özenle Sultan’a servis ediliyor. Harem’de cariyelere doğru kahve pişirme dersleri Braudel, kahvenin Osmanlı’da ilk defa 1511 tarihinde kullanılmaya başlandığını iddia ederken. Peçevî İbrahim Efendi, kahvenin İstanbul’a ilk defa 1555 yılında girdiğini ve bu tarihten önce Rumeli’de kahve ve kahvehanenin bilinmediğini yazar. Peçevî de ve Gelibolulu Ali Mustafa Efendi’de geçtiği şekliyle; Halepli Hakem Hekim adında bir herif ile Şamlı Şems adında bir zarif İstanbul’a gelerek Tahtakale’de büyük bir dükkân kiralayıp kahve satmaya ve kahvehane işletmeye başlarlar. Miladî 1551 yılına tarihlenen bir başka metinde ise; Kahve-hâne mahall-i eğlence, Sene 959 ibaresinin yer aldığı görülür. Kâtip Çelebi 1609-1657 ise, 1543 yılında gemilerle İstanbul’a kahve geldiğini ve İstanbul ahalisinin kahveyle tanıştığını kaydeder. “Aslı Yemen diyarından çıkıp tütün gibi dünyaya yayıldı. Kimi şeyhler Yemen dağlarını mesken edinip dervişleriyle bir tür ağaç yemişi bulup kalb ve bûn dedikleri taneleri dövüp yerlerdi ve kimisi de kavurup suyunu içerdi. Riyâzat ve sülûke uygun ve şehveti kesmeye elverişli soğuk ve kuru gıda olduğundan Yemen ahalisi birbirinden görüp şeyhler ve sûfîler ve başkaları kullandılar.”Anadolu’da kahvenin 13. yüzyılda dahi bilindiğini iddia eden bazı araştırmacılar ise, iddialarını Mevlana’nın öl. 1273 Divan-ı Kebir’indeki; “Devletimiz geçim devleti, kahvemiz arştan gelmede, meclise badem helvası dökülmüş, saçılmış.” beytiyle destekliyor. Ortaçağ Arap leksikografları ise, kahwah sözcüğünün “bir çeşit şarap” anlamına geldiği konusunda mekânı, kaynağı hakkındaki bilgiler kesin olmasa da; kahvenin Yemen’den yola çıktıktan sonra Cidde’ye, ardından Süveyş ve Mısır’a, oradan da gemilerle başta İstanbul olmak üzere İzmir, Selanik, Payas, Yafa, Akka, Trablusşam, Sayda ve Antalya gibi diğer Osmanlı şehirlerine de ulaştığını söyleyebiliriz. Gemilerle uzun bir yol kat ederken zembillerin içine konan, üstü ferde ile sarılan ve onun da üstü çulla örtülen kahve bin bir zahmetle rutubetten korunarak payitahta Kahvesi Kültürü ve Araştırma Derneği’ne göre ise; Kuzeydoğu Afrika bugünkü Habeşistan kökenli bir bitki olan kahve meyvesinin çekirdekleri 15. yüzyıldan itibaren Yemen’den başlayarak Arap Yarımadası’nda kavrulup, sıcak bir içecek haline getirilir. 16. yüzyılın ortalarına yaklaşıldığında, bu zindelik veren, canlandırıcı etkisi olan içecek Mısır ve Arap coğrafyasında yaygınlaşır. Yemen Fatihi Özdemir Paşa’nın sefer dönüşü İstanbul’a bir miktar kahve getirdiği rivayet edilse de, İstanbul’da ilk kahvehanenin 1554’de Tahtulkale’de bugünkü Eminönü açıldığını tarihleyebiliyoruz. Kahve İstanbul’da Arap uygulamalarından ayrışıp, kavrulma derecesi, pişirilmesi ve sunulmasıyla bugünkü Türk Kahvesi’ne dönüşür. İstanbul’da son halini alan Türk Kahvesi ile Venedik 1615’de, Marsilya 1644’de, Londra 1654’de, Paris 1669’da, II. Viyana kuşatmasının ardından da Viyana 1683’de tanışacak, kahve Avrupa’nın ardından yolculuğuna 18. yüzyılda Batı Hint Adaları, GüneyAmerika ve Asya ile devam edecektir…Türkler tarafından bulunan yepyeni demleme metodu sayesinde kahve, güğüm ve cezvelerde pişirilerek Türk Kahvesi adını aldı. İlk olarak 1554 yılında Tahtakale’de açılan ve tüm şehre hızla yayılan kahvehaneler sayesinde halk kahveyle tanıştı. Günün her saati kitap ve güzel yazıların okunduğu, satranç ve tavlanın oynandığı, şiir ve edebiyat sohbetlerinin yapıldığı kahvehaneler ve kahve kültürü dönemin sosyal hayatına damgasını vurdu. Saray mutfağında ve evlerde yerini alan kahve, çok miktarda tüketilmeye başlandı. Çiğ kahve çekirdekleri tavalarda kavrulduktan sonra dibeklerde dövülerek cezvelerde pişirilmek suretiyle içiliyor ve en itibarlı dostlara büyük bir özenle ikram Tahtakale’nin sokak aralarında, içlerinde kahvehanelerin de bulunduğu pek çok içecek eşribe ve güzel koku attar dükkânı faaliyet göstermeye başlar. Nağzî’nin Münâzara-i Kahve vü Bâde mesnevisinde anlatıldığına göre Tahtakale semtindeki kahvehaneler gönlün çektiği hoş yerlerdir. Gittikçe cazibe merkezi olan kahvehanelerde sebil gibi kahve içilir, hûri ve gılmanlara benzeyen sâkileri vardır. Seyahatnamesinde payitahtı da anlatan Evliya Çelebi, İstanbul’da kahve satan esnafın sayısını 500, dükkân sayısını ise 300 kadar diye yazar. Mısır Çarşısı’nda kahve satılan hanlar arasında Kapan-ı Asel, Papasoğlu, Laz Ahmed Ağa, Sepetçi, Küçük Çukur, Arakoğlu, Tahta Han’ın yanı sıra çeşitli mahzenlerin de mevcudiyeti bilinir. Peçevî 1574-1650’ye göre, kahvehanelere gelen insanlar genellikle okur-yazar kişilerdir, kahvehanelerde kitap okuyup yazarlar veya okudukları gazelleri tartışırlar. 16. yüzyıldan Mustafa Âli kahvehanede bir araya gelen insanları şöyle anlatır “Zira ki ol mecalise varanlar, dervişan ve ehl-i irfan zümresidür ki muradları birbirlerini görüp sohbet etmekdür. Ve herkesin içüp keyflerin sür’atle yetişdirmekdür. Bir dahi gureba ve fukara fırkasıdur ki gariblerün mesakin ve me’vaları yokdur. Niteki fakirlerün başka cem’ıyyet idecekleyin nükud ve dünyalıkları yokdur. Ol cihetden mülazemetleri kahvehanelerdür.” Kahvehanelerin Osmanlı toplumunda sahneye çıkmasıyla Osmanlı’nın kültürel ve toplumsal yapısı zaman içinde etkilenir ve değişir. 16. ve 17. yüzyıllarda sık sık yasaklanan kahvehanelerin temel kapatılma gerekçesi, siyasi ve dinî otoritenin kontrolü dışında olmalarıdır. Saray, kontrol altında tutamadığı kahvehanelere karşı devamlı bir denetleme hâlindedir. Müslüman ahalinin ve dönemin ileri gelenlerinin sıklıkla gelip gittiği bir yer hâline gelen kahvehaneler gittikçe halkı kışkırtan dedikoduların üretildiği, memnuniyetsizliklerin biçimlendiği, dile getirildiği veya yönlendirildiği bir yer olarak algılanır. Bunda; insanların kahvehanelerde sosyal statülerine göre farklı yerlerde otursalar bile aynı mekânda bir araya gelip aynı meseleleri konuşmalarının da etkisi vardır. İlk yasak 3. Murat döneminde gelirken en ağır yasaklar 4 Murat döneminde Kahvesinin yolculuğuna fincanlar katılır ve eşlik eder. Anadolu’da ilk fincanlar ahşaptan yapılırdı. Daha sonraları porselenden yapılmak üzere dünyanın her yerinden Osmanlılar için kahve fincanı üretilip, Osmanlıya getirilirdi. En başlarda tava üzerinde odun ateşinde kömürleşesiye kadar kavrulup, el değirmenlerinde öğütülürdü. Türk Kahvesinin yolculuğuna fincanlar katılır ve eşlik eder. Anadolu’da ilk fincanlar ahşaptan yapılırdı. Daha sonraları porselenden yapılmak üzere dünyanın her yerinden Osmanlılar için kahve fincanı üretilip, Osmanlıya başlarda tava üzerinde odun ateşinde kömürleşesiye kadar kavrulup, el değirmenlerinde Hanedanı da tiryakisi olmuştur bu kara incinin. Sarayda 40 kişilik kadrolu özel kahve ustaları, Sultan ve misafirleri için özenle hazırlar Türk Kahvelerini. Saray ve konaklarda kahve sunumu 4 kişi ile yapılırdı. Kahveci başı en önde sırmalı bir havlu ile, arkasında boş fincanları ve su bardağını tepside taşıyan bir kahveci, bir arkasında sol eli ile güğümü taşıyan bir kahveci ve en son da ise boş tepsi ile diğer bir kahveci sıraya dizilirlerdi. Üçüncü sıradaki kahveci elindeki güğümden, ikinci sıradaki kahvecinin elindeki tepside bulunan boş fincanlara kahveyi dökerdi, baş kahveci ise bu fincanı alır Sultana sunardı. Kahve şekersiz olarak demlenir, kahvenin yanında bir bardak su ve lokum kahve tiryakiliği haremi de sarar, cariyeler kahve demleme dersleri alırlardı. İçimi güzel olan kahvenin hazırlaması zahmetliydi. Yeşil çekirdek olarak alınan kahve, tavalar üzerinde kavrulur, buradan ahşap soğutma kaplarına boşaltılırdı, el değirmenleri ile veya dibekte dövülür sonra kömür ateşinde veya odun ateşinde demlenirdi. Günümüze sade, orta ve şekerli olarak gelen türk kahvesinin eskiden 40 yakın demleme çeşidi yeşil çekirdeğinden fincana kadar hazırlanma sürecinde kullanılan araç ve gereçler orta çaplı bir müze oluşturacak şekilde Kuru Kahveci Mehmet Efendi ilk defa kavurup, öğütüp satışa sunar. İstanbul’da tahmis sokakta 130 yılı aşkın süredir hizmet yılların sonuna kadar evlerde, misafir ağırlama gibi Türk Kültürü ve Ritüeller harici, sadece erkeklerin girdiği kahvehanelerde içilen Türk Kahvesi, 2000’li yılların başında kahve falı bakan, kadınlarında girebildiği cafelerin açılması ile Türk kahvesinin tadı tekrar keşfedildi. 2010 yıllarında Türk Kahvesi tekrar itibarını kazandı. Kahve içilmeden günün ilk yenen öğünü kahve altı olark tanımlanırdı ve zamanla, kahvaltı halini almır. Bir fincan Türk Kahvesini 40 yıllık hatrı ne kahve ister, ne kahvehane, gönül muhabbet ister gerisi cehennem kadar kara, ölüm kadar kuvvetli, sevgi kadar tatlı olmalı…Türk Kahvesi ve Geleneği, UNESCO İnsanlığın Somut Olmayan Kültürel Mirası Temsili Listesi’ne kabul ve Turizm Bakanlığı tarafından Türk Kahvesi ve Geleneği adaylık dosyası Mart 2013’te Birleşmiş Milletler Eğitim, Bilim ve Kültür Teşkilatı’na UNESCO ulaştırıldı ve bugün kabul gerçekleştirilen ve 103 ülkeden yaklaşık 800 delegenin katıldığı Somut Olmayan Kültürel Miras Hükümetler Arası Komitenin 8. Toplantısı’nda İnsanlığın Somut Olmayan Kültürel Mirası Temsili Listesine aday gösterilen 31 dosya incelendi. Türk Kahvesi ve Geleneği adaylık dosyası bu sabah oturumunda kabul edildi. Artık UNESCO tarafından Türk kahvesi kültürünün etrafında şekillenen gelenek ve toplumsal uygulamaların korunmasına yönelik ciddi adımlar Kahvesi Türkiye’nin Somut Olmayan Kültürel Miras Temsili Listesi’ndeki on birinci kayıtlı mirası olarak yerini almış Kahvesi Nasıl YapılırUygun su Suyun fazla sert ya da yumuşak olması, kahvenin tadını olumsuz etkiler. En uygunu, piyasada satılan şişelenmiş kahvesi; genelde 4 şekilde hazırlanır. Kahve pişirilmeden önce içene nasıl içtiği mutlaka Fincan Kahve için;Sade kahveye şeker şekerli kahve 1 çay kaşığı şeker,Orta şekerli kahve 2 çay kaşığı şeker,Çok şekerli kahveye 3 çay kaşığı şeker kullanılarak Kahve Yaptığımızı Örnekleyecek olursak Cezvenin içerisine her fincan kahve için; bir fincan su, 2 çay kaşığı kahve ve 2 çay kaşığı şeker koyun. İyice karıştırın, cezveyi kısık ateşe yerleştirin ve yavaşça kaynama derecesine getirin. Kahve ne kadar ağır yani kısık ateşte pişerse o kadar lezzeti artar. Kaynamaya başlayınca üstte oluşan köpüğü fincanlara dağıtın, yeniden kaynatın ve kalanı fincanlara dağıtın. Kahve, servis yapılırken kendine özgü Türk kahvesi fincanında servis edilir. Afiyet olsun!..Kahveden önce neden su içilir?Serviste ağız tadının kahveye hazırlanması için bir bardak soğuk su bulundurulması kahve kültürünün içinde yer alır. Kahve, yemek sonrası hazmı kolaylaştırıcı ve keyif verici olduğundan su, kahveden önce içilerek ağız temizliği yapılır; ki böylece kahvenin tadı daha iyi et yemeklerinin üzerine mutlaka kahve alınması kültürümüzde mesaj anlamlı sözler ağlarız Aşk Sözleri bahar bektaşi fıkrası bugün ne dinlesem bugün ne izlesem dünün şeyi dünün şeysi Ebru Gündeş en güzel sözler en komik fıkra en komik fıkralar Fıkra oku fıkra şeysi güldüren fıkra günün fıkrası günün müziği Günün Sözü günün videosu günün yazısı günün şarkısı günün şeyi gününşeysi günün şeysi günün şiiri güzel sözler hakan altun Hande hayal hazır mesaj hızlı mesaj komik fıkra komik video meşk müzik dinle müzik tavsiyesi sevgiliye mesaj sezenler olmuş Site İnceleme umut video izle yasemin özlü sözler Gönül ne kahve ister ne kahvehane, gönül bir dost ister kahve bahane… Kahvenin, kültürümüzdeki anlam ve işlevini daha iyi açıklayan bir cümle herhalde yoktur. Kahvenin kökeni hakkında rivayetler muhtelif. Kahve de aynı çay gibi sohbeti, muhabbeti çağırır. Ama farklı çeşitleriyle kendini öyle bir sevdirdi ki, yalnızca bahane olmaktan çıktı ve geldi hayatlarımızın önemli bir köşesine oturuverdi. Yorgunluk kahvesi, keyif kahvesi, dedikodu kahvesi, ders çalışma kahvesi gibi biçimlere de büründü. Kimi zaman tek başımıza içsek ve bundan keyif alsak da topluca ve muhabbetle içilen kahvelerin tadı hep başka. Nasıl ki İngiltere’de çay yetişmemesine rağmen bir 5 çayı kültürü oluştuysa, bizim ülkemizde de kahve ağacı yetişmemesine rağmen yüzlerce yıllık bir kahve kültürümüz var. Hatta Türk kahvesinin bir içilme adabı bile var. Peki, bu kültür nasıl oluştu? Aslında tek cevabı var Kahveyi çok sevdik, çok! Osmanlı tarihçisi Peçevî’ye göre, Osmanlı gündelik yaşamına kahve Yemen’den uzunca bir yol kat ederek 1555’te girer. İki kişi, “Halepli Hakem adında bir herif ile Şamlı Şems adında bir zârif” İstanbul’a gelip Tahtakale’de büyük bir dükkân kiralayıp kahvehane olarak işletmeye başlarlar. Her yanı saran mahalle kahvehaneleri Kahvenin memlekete girmesiyle peş peşe kahvehanelerin açılması bir olur. Neredeyse her mahallede, müdavimlerinin özelliklerine göre çeşit çeşit kahvehane açılır. Hamal kahvehaneleri, esnaf kahvehaneleri, yeniçeri kahvehaneleri, tulumbacı kahvehaneleri gibi farklı türde dükkânlar doldurur şehirleri. Evliya Çelebi’nin söylediğine göre, onun zamanında yalnızca İstanbul’daki kahveci ve kahvehane sayısı toplamda 800 kadardır. 16. yüzyıla göre iyi bir rakam. Hatta bazı kahvehanelerde müzikli meddahlı gösteriler icra edilmeye başlar. Ayrıca kahvehanelere daha çok okuryazar insanlar gitmektedir ve buralarda gerek siyasi gerek sosyal yaşamla ilgili konularda sohbetler edilir. Böylece çok kısa sürede kahvehaneler, halktan erkeklerin buluşma ve sohbet etme mekânları haline gelir. Kadınlar kahvesi Hamamlar Özellikle “erkekler” diye belirttik. Çünkü kadınlar, bu kahvehanelere uğramazlar. Ama kahve sohbetinden de geri kalmazlar. Böylece hamam eğlencelerine kahveyi de katarlar ve hamamlar, bir nevi kadın kahvehaneleri haline gelir. Bir açılıp bir kapatılıyor kahvehaneler Kısa süre sonra Osmanlı Devleti, halkın bu kahvehanelerde toplanıp siyasi sohbetler yapmasını tehlikeli bulmaya başlar. Devletin bu sosyalleşme mekânlarını kontrol edebilmesi çok zordur, bu yüzden zaman zaman alınan kararlarla kahvehaneler kapatılır. Bir müddet sonra yeniden açılır, sonra tekrar kapatılır. Bu, bu şekilde yüzyıllarca sürer. Fakat bu kapatmalar da insanların kahve zevkini ve sohbetlerini engelleyemez, seyyar kahvehaneler ortaya çıkar. Ne zaman mekânlar kapatılsa, insanlar seyyar kahvehanelerde buluşmaya başlar. Kahveden kıraathaneye Kahvelerin okuma salonuna dönüşmesi Kahvehanelere daha çok okuryazar insanlar gelip, düzeyli sohbetler ediyordu başlarda demiştik. İşte Kanuni Sultan Süleyman da kahvehaneleri kapatmaya çalışmaktan bıkmış olacak ki bunun yerine, muhalefet ve isyana neden olabileceğinden endişe edilen bu mekânlarda konuşulan konuları değiştirmeye çalışmaya karar verir. Kahvehane müdavimleri zaten buralarda bir şeyler okumaktadır. Kanuni, edebi ve tarihsel değeri yüksek konularla ilgili basit hikâyeler yazılmasını ve bunların kahvehanelere dağıtılmasını emreder. Böylece insanlar daha çok kültürel konularda yoğunlaşsın ister. Öte yandan kahveye yeni vergi yükleyip fiyatını yükselterek daha az içilmesini engellemeye çalışmaktan da geri durmaz. Kahve içmenin yasaklanması ve kahvehanelerin kapatılmasına ilişkin en büyük girişim, IV. Murat döneminde 1623-1640 olur. Fakat daha sonraları, devlet sürekli kahvehaneleri kapatmak yerine onlardan elde ettiği geliri artırma yolunu seçer ve yeni vergiler getirir. Edebiyat ve kahve İki eski dost peramuzesi 19. yüzyılda İstanbul’da gazeteler ve dergiler yayınlanmaya başlayınca, kahvehanelerde de bu yeni yayınlar okunmaya başlanır. Kahvehanelerde artık günlük gazeteler ve kimi haftalık, kimi aylık olarak yayınlanan dergiler hazır bulunmaktadır. Müdavimler de bunları takip ederek ülkede ve dünyada olan bitenlerden daha yakinen haberdar olmaya başlarlar. Ayrıca bu dönemde yazar ve şairler için kahvehaneler eşsiz birer mekân haline gelir ve pek çokları buralarda kahve eşliğinde eserlerini yazar. Edebiyat tarihimizdeki bazı akımlara öncülük eden kişilerin de kahvehanelerde buluşup fikri sohbetler ettikleri bilinir. Osmanlı’nın son dönemlerinde ise kahvehaneler artık kamuoyunun oluştuğu mekânlar haline gelir. Hararetli siyasi sohbetler, ne olacak bu memleketin hali konulu uzun tartışmalar hep buralarda yapılır. Buraları kapatmanın bir işe yaramayacağını anlamış olan yetkililer, bu sefer kahvehanelere hafiyeler yani gizli casuslar yerleştirmeye başlar. Bu hafiyeler, görev yaptıkları kahvehanelerden halkın ne konuştuğunu, ne düşündüğünü saraya jurnallerle, yani yazılı olarak bildirirler. Evlerdeyse kahve pişirmek için artık özel araç gereçler bulunur. Çiğ olarak alınan kahveyi kavurmak için özel bakır kulaklılar, kavrulmuş kahveyi çekmek için değirmenler, pişirmek için özel cezveler ve porselen kahve takımları, konakların mutfaklarını süsler. Yanına çiçek suları konularak ikram edilir. Birinci ve ikinci dünya savaşlarında çok zor bulunan, karaborsaya düşen kahve, ilerleyen yıllarda ticaretinin artmasıyla yeniden yaygınlaşır. Aydınlık kahveleriniz olsun Bundan çok uzun yıllar öncesine gidiyorum... Gözlerimi kapadım... Henüz okula bile başlamamıştım... Aylardan Şubat... Babamın işi dolayısıyla İzmir'deyiz. Haftasonları yapılabilecek en keyifli şeyleri yapıyoruz annemlerle. Gül Teyze, Ünsal, ben ve annem... Buca'dan otobüse binip Konak'a gidiyoruz. Önce sinema, sonra pizza keyfi ve en son Kemeraltı gezisi... Çok kalabalık olduğunu anımsıyorum. Yanımda Ünsal... Anneme bakıyorum ama göremiyorum. Gül Teyze'ye bakıyoruz, o da yok. Ünsal ile kaybolduk! Bağıra bağıra "Anne" diyoruz ama duyan yok... Bir esnaf amca görüyor bizi ve elimizden tuttuğu gibi karakola götürüyor. Beklemekten sıkılıyoruz karakolda, polisler sürekli soru soruyor... Derken annemleri kapıda görüyoruz ve ağlayarak onlara doğru koşuyoruz! İnternette çok dolaşan yazıda söylendiği gibi "Kemeraltı'nda bir kez bile kaybolmadan İzmirli olunmuyor"...İZMİR'İN KALBİKemeraltı böyle bir yer işte. İzmir'in kalbi. Yine anıların olduğu yerdeyim. Üniversite yıllarında çocukluk arkadaşım Şaziye ile, en yakın dostum Aycan ile gidip kendimizi bulduğumuz yer yine Kemeraltı oluyor. Yaramazlık yapmadığımızda ödülümüz Kemeraltı'nda ya pizza ya da döner yemekti. Bu kez ödülü annem değil kendim veriyorum kendime... Kendimi Konak Meydanı'nda, o meşhur saat kulesinin önünde buluyorum. Hayır! Buluşma noktası burası değil tabii ki. Kemeraltı... Saat kulesine sırtınızı verip yürümeye başladığınızda Kemeraltı'na girmiş bulunuyorsunuz. Nereye giderseniz gidin yolun nereye çıkacağını tahmin edemezsiniz. Hep karışık gelmiştir bana ve her zaman girdiğimde kaybolurum oralarda. Ama mutlaka uğradığım ve anımsadığım noktaları vardır elbet. Mesela dünyanın en güzel karadut şerbetini burada içebilirsiniz. Sonra eğer mevsim kışsa harika sahlepten tadabilirsiniz. Daha sonrasında İlyas Gönen'i bulursanız değmeyin keyfinize. Çünkü burada Türk kahvesinin pek çok aromalı halini bulmanız mümkün. Eğer İlyas Gönen'i görürseniz, kakuleli Türk kahvesini size mutlaka tattıracaktır. Damla sakızlı, hindistan cevizli, çikolatalı ve vanilyalı çeşitleriyle harika kokusuyla ağır ateşte pişmişse harika! Denemeye değer...FOTO GALERİ İÇİN TIKLAYINKAPALIÇARŞI'YI ANDIRIYORSağlı sollu giyim mağazaları, yiyecek mağazaları biraz Kapalıçarşı'yı biraz da Mısır Çarşısı'nı anımsatıyor Kemeraltı'nın. Burası tarihin en eski zamanlarından beri de ticaretin kalbi konumunda. Yüzyıllardır, hatta binlerce yıldır, pekçok insan gerek yaşamsal öneme sahip gereksinimlerini karşılamak, gerekse kültürel açıdan önem verdikleri şeyleri bulabilmek için buraya gelirler. Kemeraltı, tarihi açıdan son derece önemli bir yere sahip, bu nedenle tur şirketleri buraya geziler düzenliyor. BİRAZ TARİHİzmir Limanı Kemeraltı'nda bulunan Hisar Camii'nin olduğu kısma kadar geliyormuş. Eski bir esnafın anlattığına göre Frenk tüccarların dükkanları da vardı bu bölgede. İpek Yolu'nu takip eden deve kervanlarıyla İzmir'e getirilen mallar bu hanlara indirilmekte, Ceneviz tüccarları aracılığı ile de limandan gemilere yüklenerek ihraç edilmekteydi. Şu anda da tarihten farksız olarak ticaretin olduğu bir bölge Kemeraltı...KIZLARAĞASI'NA UĞRAMADAN OLMAZKemeraltı'nda güzel bir yer var. Ney sesleri çekiyor sizi kendisine ilk önce. Kalabalıkta kurtulmanın en güzeli o ney sesine ayak uydurup yürümek bence. Burası Kızlarağası Hanı! Mutlaka gidilesi, avlu kısmında lokumla ikram edilen Türk kahvesini içilesi bir yer. Hem ney dinleyip hem dinlenmek için ideal. Üniversiteye ilk başladığım yıllarda İzmirli olmayan arkadaşlarımı getirdiğim ilk yer olan Kızlarağası kendisine gerçekten de hayran bırakıyor. Acı kahve, tütsü kokuları yüzünüze çarpar avluya girmeden önce. Etrafınızda sağlı sollu antika dükkanları bulursunuz. İsmine aşık olası bir yerdir aslında. Osmanlı mimarisinin en güzel örneklerinden biridir ayrıca. Çalışan müzikleri duyunca sanki farklı bir dünyaya gitmiş gibi hissedersiniz kendinizi. Dünyanın öbür ucunda başka bir mekâna! Han'ın inşa kitabesindeki tarihe göre 1744 yılında Hacı Beşir Ağa tarafından yaptırılmış. Alt katı alışveriş, üst katı da konaklama için kullanılmış zamanında...AYCAN VE HAVVA İLE FİNCANDA PİŞEN KAHVE KEYFİKemeraltı ve Kızlarağası gerçekten de kahve diyarı! Üstelik midenizi de yormuyor. Han'dan çıkınca doğru yol alıyoruz biraz ilerideki kahve yerlerine. Burada fincanda pişirlen kahvelerden tatmadan olmaz. Bir türlü mantığını anlayamamıştım eskiden. Fincan ateşin üzerinde nasıl çatlamıyor? Osmanlı usülü olduğunu anlatıyor kahve yapan kişilerden biri. Hatta eskiden taş işçileri üşümemek için yaktıkları mangal ateşine fincanlarını sürerek kahvelerini kül içerisinde pişirirlermiş. Hem taş kesip, taş oymacılığı yaparken hem de kahvelerini içerlermiş. Bu iş için ayrıca bir cezve kullanmazlarmış. O dönemde kahveler deve sırtında Yemen'den getirilirmiş. Kahvelerimizi yudumladıktan sonra burada fal baktırmadan dönmek de olmaz. O kadar çok fal bakan insan var ki! Gönlünüzden ne koparsa verip, adeti yerine getiriyorsunuz...Bu arada Kemeraltı Kızlarağası Hanı çıkışında 25 yıl önce ''fincanda kahve pişirmeye'' başlayan ''Şükrü Bey'in Yeri''nde binlerce yabancı turisti ağırlayan Şükrü Bertan, önce markasını tescil ettirdi, sonra da fincanda pişen Türk kahvesi için patent başvurusunda bulundu. KAHVENİN PÜF NOKTASI25 yıllık bu kahveyi pişiren kişi olarak Bertan'dan bazı tüyolar alıyoruz. 3 çay kaşığı kahve, 1 çay kaşığı şeker ve fincanı dolduracak kadar su ile pişirilen kahve 45 saniyede hazır oluyor. Bu kahvenin müdavimleri ise sadece İzmirliler değil. Yabancı turistler arasında bu lezzeti en çok Yunanlılar tercih tadı damağımızda kalmışken Aycan ve Havva'dan bir öneri geliyor... Pasaporta yol alıyoruz Kemeraltı'nı ardımızda bırakarak... Uçağın kalkmasına iki saat kalmışken bir de Kordon keyfi yapmadan olmaz...begumcelikkol $0,50-$2,99 / Kırk Fut Konteyner Kırk Fut Konteyner

osmanlı kahve fincanı mısır çarşısı